Πρώτή μέρα, πρώτη ώρα, πρώτη πρόταση και μια εισαγωγή στα στραβά της ζωής.
Το πως με λένε να μη σας νοιάζει. Η ανωνυμία είναι το καλό του Internet. Ας πούμε ότι με λένε Κώστα και ότι τα πραμάτα δεν είναι πάντα καλά. Σαν Κώστας λοιπόν θέλω να ουρλιάξω εδω μέσα και να κράξω και να πω τα κουλά που μου συμβαινούν σε αυτή την ζώη. Σε εμένα αλλά και σε άλλους. Πολύ προλόγιασα και δεν μου αρέσει όποτε πάμε με την μία στο σήμερα.
Η Νικολέτα είναι ο ανθρωπός μου. Νομίζω και εύχομαι ότι θα περάσω όλη μου την ζώη μαζί της. Με ζορίζει λίγο βέβαια αλλά είναι επείδη είναι τέτοιος ο χαρακτήρας της και επειδή με αγαπάει όσο την αγαπώ και εγώ. Απλά θα γούσταρα να μπορούσα να χαλαρώσω που και που. Τι να κάνω είναι συναισθηματικός χαρακτήρας.
Ξύπνησα σήμερα στο πάγωμενο σπίτι μου δίπλα στην Νικολέτα. Μου έκανε καφέ και με σκλάβωσε για ακόμα μια φορά. Είναι αυτές η μικρές καθημέρινες πράξεις που μας κάνουν να χαμογελάμε κάθε μέρα. Αυτή μου κάνει τον καφέ μου και εγώ προσπαθώ να μην είμαι γκρινιάρης όταν ξυπναω και να της στρίβω ένα τσιγάρο για να το κάνει με τον καφέ της.
Σήμερα μου έκανε την μαμά. Δεν ήθελε να πάρω το ποδήλατο για την δουλειά, ήθελε να κατέβουμε μαζί με το αμάξι της για να μην κρυώσω περισσότερο και ξανα ανεβάσω πυρετό όπως την περασμένη βδομάδα. Με έπεισε για ακομά μια φόρα. Πόσο το μισώ που με πείθει τόσο εύκολα. Αλλά αφού με έπεισε κατηφορήσαμε στο δρόμο για να μπούμε στο μίνι ταξίδι και την μάξι οδύσεια της πρωινής κίνησης. Φυσικά σαν μην έφτανε ο δρόμος που είχαμε να κάνουμε βρήκαμε το αμάξι της καλυμένο με σκουπίδια, χώμα και σκατά. Κυριολεκτικά και τα τρία. Τα πέταξαν οι έξυπνοι της πολυκατοικίας δίπλα γιατί έχουν δεί το πεζοδρόμιο πρωσοπικό τους πάρκινγκ. Είχα ήδη μαλώσει με έναν από αυτούς πριν μια βδομάδα. Με έιχε απειλήση ότι θα φέρει την τροχαία. Τον είχα γράψει στα αρχίδια μου. Είχα τον νόμο με το μέρος μου. Ας έφερναν τροχαία. Τα δικά τους αυτοκίνητα θα έγραφαν. Όχι τα δικό μας.
Σημέρα όμως απόφασισαν να βάλουν σκατά και ότι άλλο βρήκαν για να με φοβίσουν. Τι γέλιο που θα ρίξω το απόγευμα που θα φέρω την τροχαία να τους γράψει όλους και που θα συνεχίσω να το κάνω μέχρι να το παραδεχτεί αυτός που το έκανε μπροστά στους τροχονόμους. Μετά θα παίξει πιο καυτή εκδίκηση. Όποιος είπε ότι η εκδίκιση είναι ενά πιατο που τρώγεται ζεστό. Και εγώ σκοπεύω να είναι καυτό.
Είναι το μόνο που μπορώ να σκεφτώ μετά την πρωινή βόλτα στο αμάξι/σκουπιδιάρα/βόθρο.
Μιας και μίλαμε όμως για σκατά, πρέπει να σας πω ότι δουλεύω σε μια δουλειά που ενώ θα έπρεπε να είναι δημιουργική δεν είναι το 90% λόγο του πως έρχονται οι πελάτες μας. Αλλά δεν γαμείς. Κάπως πρέπει να πληρώσω το νοίκι και αυτός είναι ο πιο ωραίος τρόπος (αν και όχι ο πιο επικερδής) που ξέρω.
Σήμερα το αφεντικό μου, μου είπε ότι δεν έχει λεφτά να με πληρώσει. Δεν φταίει αυτός, αλλά και το επίδομα του καλοκαιριού όπως και το μπόνους από μια δουλειά που είχα φέρει στο παρελθόν δεν τα έχω πάρει ακόμα και δεν προκείτε και ποτέ. Τι σκατά να κάνεις; Να τους δώσο στεγνά και να τους κόψω τα φτερά. Μπορεί να μην είναι τέλεια τα αφεντικά αλλά και αυτοί "πεινάνε". Ίσως όχι όσο εγώ αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Αυτό που μου την σπάει είναι ότι είμαι ανασφάλιστος και δεν μπορώ π.χ. να πάρω αποζημείωση, να έχω βιβλιάριο υγείας και άλλα τέτοια. Είπαν ότι θα με ασφαλίσουν αλλά κοντεύω ένα χρόνο και 6 μήνες έτσι.
Παρόλα αυτά είναι η αρχή του μήνα και το νοίκι πρέπει να πληρωθεί, το κινητό είναι στα όρια του να κοπεί και γενικότερα όπως λένε οι αγγλοσάξονες "I'm bleeding money". Σκατά αλλά τι να κάνεις.
Αρκετή θα είναι η εκδίκιση για σήμερα. Σε μια τελική πάνε πολλα στραβά για να τα γράψω όλα με την μία εδώ.
Τελικά καλή η αρχή;
